Kalbi ahlaklı insanlar,
Bir gece pusuya yattılar,
Sevgiyi kiralık bir saygıyla bıçakladılar.
Kandamlaları korktu.
Dondu.
Kalbi ahlaklı insanlar zor kullandılar,
Kandamlalarını aşkın koynuna soktular,
Isıttılar.
Zorlayarak bekâretini bozdular,
Nikâhladılar.
Kandamlalarının bekâretinden akan kezzap damlaları,
Bir neslin bedeninde işte böyle baraj yaptılar.
Kezzap damlaları doldu taştı,
Susmayıp Dünya'ya haykırdılar.
Bekâretin acısıyla bir nesil yanarken,
Kalbi ahlaklılar bir nesli daha yaktılar.
Yanan her bedenin alevi onları bana anlattı.
Ellerimin suçu yok,
Onlar sadece gördüklerini yazdı,
Kalbi ahlaklılar aşkı bir melekten çalıp,
Çocuğu çocuktan alıp,
Çocuktan çocuk yaptılar.
Çığlıkla Dünya'ya gelen çocukların adını ise sadist koydular.
Bir filmdi bu aslında sevginin katledildiği,
Aşkın ahlakının ahlaksızlara teslim edildiği,
Evet; bir filmdi bu.
Kız çocuklarının bekâretini kaybettiği.
Gerisi mi?
Kimi sayın seyirci olup sadece ağladı,
Kimi ağzının suyunu silip kâh alkışladı,
Kimide kâh duyarlıymış gibi birde dışladı.
Kalbi ahlâklılar işte bunlar.
Onlar filmi bitti sandılar,
Oysa biten sadece reklamlardı,
Ahir zamanın filmi daha yeni başladı.
Cansel Işık/Manyakaşkıngelini
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder